'Het systeem faalt, niet ik': Esther en haar zoontje konden maar geen eigen woning vinden

"Tweeëneenhalf jaar lang heb ik ongelooflijk hard mijn best gedaan om een woning in Nederland te vinden voor mij en mijn zoontje. Maar het lukte niet, wat ik ook deed en hoe hard ik ook werkte. Ik had spaargeld, een uitstekende omzet met mijn bedrijf en stond al ruim tien jaar ingeschreven. 

Toch viel ik overal tussen wal en schip: ik verdiende te veel voor sociale huur, te weinig voor particuliere huur en kreeg als zelfstandig ondernemer moeilijk een hypotheek. Soms voelde het alsof ik werd afgestraft voor mijn harde werken. Als ik parttime zou werken - of een uitkering zou aanvragen - zou ik minder verdienen, toeslagen krijgen en wel in aanmerking komen voor sociale huur. Ik voelde me in de steek gelaten door het systeem."

"In 2018 kreeg ik een baan in Griekenland aangeboden. Eerder waren mijn ex-man en ik uit elkaar gegaan, met wie ik wel nog altijd een eigen bedrijf runde. Dat kon gewoon op afstand en naast mijn nieuwe baan, dus ik emigreerde en dat beviel heel goed. 

Het Griekse klimaat was goed voor mijn reuma, ik volgde er naast mijn werk in de horeca een opleiding tot kok en had al snel leuke vrienden. Ook kreeg ik er een nieuwe liefde, van wie ik zwanger raakte. Maar in 2020 sloeg corona toe. Mijn huurcontract liep af, de eerste lockdowns kwamen en ik kon mijn studie niet voortzetten."

'Maar' drie ton lenen

"Het leek me een goed moment om terug te keren naar Nederland. Ik stond al tien jaar ingeschreven voor een huurwoning, dus ik hoopte snel iets te vinden zodat ik een plek had voor mijn kind en mijn vriend kon laten overkomen. Ik trok bij aankomst tijdelijk bij mijn vader in en ging meteen op huizenjacht. 

Dat viel vies tegen: ik verdiende te veel voor sociale huur, maar te weinig voor de particuliere sector. Ook een koopwoning bleek lastig te worden: de bank zag mij als zelfstandig ondernemer als risico. Ik kon 'maar' drie ton lenen. Daar kon ik geen woning voor vinden, zeker niet als er steeds flink werd overboden."

"Het was een stressvolle tijd, want de relatie met mijn Griekse vriend liep op de klippen. Toen ik van mijn zoontje beviel, woonde ik nog steeds bij mijn vader. Geen ideale situatie, dus toen mijn zoon een paar maanden oud was, trokken we in een chalet op een vakantiepark. Daar mochten we negen maanden per jaar wonen. 

Op het park woonden veel mensen zoals ik: hardwerkend, die een bijdrage leverden aan de maatschappij en dolgraag de zekerheid van een eigen plekje wilden, maar die tussen wal en schip vielen."

Weer naar een ander chalet

"Soms waren er op het park controles van politie en gemeente. Dan werd het park afgesloten en moesten bewoners zich legitimeren, ook werd er gecheckt of we schulden hadden en of we er niet stiekem permanent woonden. 

Sommige bewoners verstopten zich achter de bank of in de bosjes. Het voelde heel naar. Nadat ik dit chalet moest verlaten, vertrok ik met mijn zoontje naar een ander chalet. Wéér onze spullen inpakken en ergens tijdelijk settelen."

"Ik gunde mijn kind stabiliteit. Een plek waar we echt konden aarden, waar hij later naar school zou kunnen en vriendjes kon maken. Ik kon door onze situatie niet vooruitkijken, iets opbouwen en tot rust komen. 

Steeds hing de angst boven ons hoofd dat we weer moesten verkassen. Dit zorgde voor frustratie en boosheid. Ik deed alles volgens de regels, werkte hard, betaalde belasting en toch was er blijkbaar geen plek voor mij en mijn kind. 

Soms dacht ik: had ik maar schulden of problemen, dan zou ik wél hulp krijgen. Het voelde alsof ik werd afgestraft omdat ik verder alles op orde had."

Terug naar Griekenland

"Ik reageerde op alles, maar de tiny houses waren voor 27 jaar en jonger en voor seniorenwoningen te jong. Na tweeëneenhalf jaar tevergeefs zoeken, besloot ik Nederland te verlaten. Ik kwam tot de conclusie dat het systeem geen plek had voor iemand in mijn situatie en dat voelde heel oneerlijk. 

Met mijn zoon heb ik weer een tijd in Griekenland gewoond. Uiteindelijk konden we daar ook niet aarden: de taal is erg ingewikkeld, er was geen plek voor mijn zoon op de openbare school en een particuliere school was veel te duur."

"We pakten onze spullen in en trokken vier maanden door Europa in onze auto met daktent. Een heerlijke tijd, die in het teken stond van beleven en samen zijn, in plaats van overleven. Het gaf mij de ruimte in mijn hoofd waar ik zo naar verlangde."

Fijn sociaal netwerk in Spanje

"Sinds juli vorig jaar wonen we in Spanje. In ruil voor kost en inwoning help ik bij de dagelijkse verzorging van een oudere man. Daarnaast run ik mijn eigen cateringbedrijf. We wonen nu lekker op het platteland. Het is hier gemoedelijk. 

De mensen zijn minder gehaast en gestrest dan in Nederland en maken makkelijk contact. Ze maken echt de tijd voor je en ik heb in korte tijd al een fijn sociaal netwerk opgebouwd. Ook mijn zoontje, inmiddels vijf jaar oud, heeft het naar zijn zin op school."

"Mijn focus ligt nu op financieel stabiel worden en dan een eigen plek vinden. Voorlopig zie ik ons wel in Spanje blijven, want in Nederland ben ik nog steeds kansloos op de woningmarkt. 

Nooit meer wil ik min of meer dakloos zijn en geen eigen plek hebben, en continu die onzekerheid voelen. De rust en de ruimte die ik nu ervaar maken mij zo blij. Hier hoef ik niet te rennen en te vliegen." 

Leren van 'dakloze' periode 

"Toch heeft die ‘dakloze’ periode mij wel iets geleerd. Ik weet nu dat ik goed op mezelf kan terugvallen en me met minimale middelen kan redden. Van weinig ben ik nog onder de indruk, het heeft me weerbaar gemaakt. 

Het deed me inzien dat je kunt vastlopen in het leven, ook als je alles goed en volgens het boekje doet. Maar ik heb altijd geweten: het systeem faalt, niet ik."

Klik hier voor meer Lifestyle